Meus pais

Daquela, por fin coñezo as facianas das voces esas que soaban estes nove meses. Non é sinxelo vivir cuns sons que che chegan do máis aló a cada momento. Un afaise, mais non chega a ser unha situación cómoda (deixémolo aí).

Por unha banda está Papá, o fotógrafo, faleivos del na anterior entrega. Parece bo rapaz!, mais a proba terá que pasala cos cueiros, aí será onde eu me faga unha idea (xa contarei, xa contarei). Polo de agora, xa logra que cale dun xeito rápido e eficiente.

Logo teño a Mamá, que polo de agora mantense na cama mirándome con cara curiosa. Espero que non me faga pagar todas as que lle fixen.... imaxinádesvos o que é estar 9 meses metidos nunha bolsa con auga?, sen poder ver Salsa Rosa!!!! pois eso, un abúrrese e da patadas. Mais ten pinta de boíña, a outra que vou probar cos cueiros, non, non, mellor coa comida. Para entretelos.

Resumindo, que penso que tiven sorte cos rapaces que me tocaron.